Happiness and bright views

Saturday, 9:23pm of 10:23pm, in de eindeloosheid van de Sierra Nevada

Ik weet niet waar ik ben, ik weet niet hoe laat het is, ik weet niet wanneer het licht wordt en ik weet ook niet wat ik dan te zien krijg. Het is 21:23 of 22:23, ik weet niet precies hoelaat het is maar ik bevind me nog steeds in de staat Nevada en nader de tijdsgrens wat betekent dat ik m'n klok moet gaan verzetten. Ik ga van Pacific Time naar Mountain Time en dat is voor mij een teken dat ik al een lange afstand erop heb zitten, ik gok zo'n 900 tot 1000 kilometer - bijna op de helft. Ik ben onderweg naar Utah.

Vannochtend tijdens zonsopkomst ben ik met m'n weekendtas naar 48th Avenue gelopen waar ik dagelijks de tram/metro pak naar school, maar dit keer heb ik de lijn uitgereden naar de Amtrak-terminal bij Embarcadero station. Daar heb ik een bus naar Emeryville, wat aan de andere kant van de baai ligt, gepakt om een kleine anderhalf uur daarna in te stappen in de California Zephyr. De California Zephyr is een Amtrak-trein die in 3 dagen van San Francisco naar Chicago rijdt en dezelfde afstand in 3 dagen terug aflegt, ik heb een ticket van San Francisco tot aan Denver, Colorado en zal 32 uur van de gehele reis doorbrengen in deze trein. Ik vlieg maandag met United Airlines terug naar San Francisco.

De zon is een uur geleden ondergegaan en de halve trein slaapt al, ik probeer nog wakker te blijven maar heb beneden (de trein is een dubbeldekker) in de ''dress room'' vast iets voor de nacht aangedaan. Ik beschik over twee stoelen die je in een doorsnee Europese trein nooit tegen zult komen. Ik kan m'n benen voluit strekken en raak nog steeds de stoel voor me niet. Ik kan de stoel een heel stuk naar achteren zetten en een voetenbankje uit laten klappen waardoor ik een half bed tot mijn beschikking heb. Nouja, twee dus eigenlijk.. Het comfort is perfect.

Het is moeilijk voor me om te verwoorden hoe ik vandaag heb ervaren, of beter gezegd nog steeds ervaar. Het voelt ergens stom om weer het woord ''fantastisch'' of ''geweldig'' te gebruiken voor hetgene wat ik beleef hier in de United States, maar ik wil wel dat m'n verhalen waarheidsgetrouw blijven: ik kan dus niets anders dan ook dit keer uitleggen dat hetgene wat ik doe boven verwachting is. Begin dit jaar waren Chris (een vriend uit Nederland die tegelijkertijd in San Francisco zat maar afgelopen vrijdag is vertrokken) en ik het er over eens dat we, tijdens ons verblijf in San Francisco, een weekend samen een stad zouden moeten gaan bezoeken. Het eindigde in een moeilijke situatie omdat we beide andere gedachten daarover hadden en Chris ging een weekend naar New York en ik zou, omdat het een wens van me was om ook iets van het Amerikaanse natuurschoon te zien gedurende deze reis, de trein pakken van San Francisco naar Denver.

Die treinreis duurt 32 uur en ik heb er al veel commentaar op gehad van allerlei mensen, maar laat duidelijk zijn dat ik hier in alle comfort geniet van een oneindig natuurspektakel. Zonder enige twijfel stap ik de volgende keer weer de Amtrak in om een ander deel van het land op deze manier te ontdekken.

''Half the fun of the travel is the aesthetic of lostness.'' --- Ray Bradbury

De reis die ik vandaag, zaterdag, heb gemaakt was heel erg indrukwekkend, een spektakel. Zaterdag was heel erg inspirerend, al weet ik niet of ik hier nu het juiste woord gebruik - ik kan niets beters bedenken. In een lomp stuk metaal op wielen ben ik vandaag langs het water van de baai, via Sacramento, naar het Forest Tahoe gereisd waarin het bekende Reno ligt. Dit eerste deel van de rit schatte ik in als saai en plat, maar het bleek allesbehalve dat te zijn. Het Californische gebied van de reis beschikt over prachtige bergen en meren, met her en der zelfs sneeuw. Langs een bergpas aan de rand van het ravijn banen we ons in een langzaam tempo over het berggebied. Her en der stoppen we om een lange goederentrein (met hier twee containers op elkaar) te laten passeren. In het gebied komen we allerlei begroeiing tegen, voornamelijk naaldbomen. Ik lees ondertusen het boek ''Into The Wild'' door Jon Krakauer, over het tragische verhaal van de avonturier Christopher Johnson McCandless: het verhaal is aangrijpend en inspirerend. Absoluut zonder enige twijfel een aanrader voor wie dan ook. Sta open voor het boek (of de film) en laat je meeslepen in de jaren 1990 tot 1992 waarin Christopher J. McCandless ging leven zoals hij wilde leven.

Als we in Reno zijn, zien we voor een klein uurtje iets van de drukker bewoonde wereld (onderweg kwamen we ook wat dorpen tegen, maar Reno is van een groter formaat). We zijn in Nevada, een staat waar ik nog nooit ben geweest maar welke erg populair is bij toeristen. Bij Reno verandert het wilde, zeer groene landschap in een droge woestijn - en die overgang gaat soepel maar de verandering gaat toch snel. Voordat ik het in de gaten heb rijd ik in een open vlakte, een eindeloze vlakte waar we een paar uur doorheen reizen, een en al rechtdoor. De woestijn heeft een reusachtig formaat en het landschap verandert zo nu en dan, maar blijft vooral overal heel erg droog. Er is begroeiing, maar het is eentonig. Het bestaat uit de bekende kleine plantjes/struikjes her en der en enkele kleine bomen langs het beekje dat we af en toe te zien krijgen . Er zijn geen auto's te zien. Er zijn geen mensen te zien. Er zijn geen huizen te zien. Er zijn geen wegen te zien. Er zijn geen dieren te zien. We zijn in de middle-of-nowhere (altijd al eens willen meemaken). Buiten ziet het er warm uit maar gelukkig beschikt de trein over airconditioning. Na een paar uur door eindeloze leegte, leegte, rotsachtige uitgedroogde bergen en uitgedroogde vlaktes, waar ik zo nu en dan zelfs zicht had op een strakke horizon, stoppen we in het dorpje Winnemucca wat compleet van de bewoonde wereld afgesloten lijkt te zijn. Er loopt wel een grote weg doorheen maar ik heb het idee dat het eerstvolgende dorp een eind weg is. In Winnemucca krijg ik nog geen telefoonverbinding en het is er bloedheet en droog, precies wat je verwacht van een woestijn. De zon gaat onder en in de tussentijd luister ik naar R. Kelly's ''Victory'', vraag me niet waarom maar het is een lekker nummer om deze dag naar te luisteren. Buiten is het nu pikzwart, ik zie alleen sterren aan de strakke open hemel.

Alleen reizen is leuk. Ik kan niet zeggen dat ik me eenzaam voel als ik alleen reis, zolang ik maar mensen om me heen heb en leuke contacten heb. Alleen reizen is het makkelijkste recept voor het ontmoeten van mensen; zo heb ik vandaag een leuk gesprek gehad met een vrouw uit San Francisco die de Amerikaanse treinen bij me promootte en heb ik uitgebreid kennis gemaakt met het Amerikaanse gezin met 3 kinderen die aan de andere kant van het gangpad zitten. Zolang ik mensen om me heen heb en het gezellig heb, ga ik voor de volle 100% voor dit bijzondere avontuur.

De nacht is gevallen en ik lees verder in m'n boek, dat Meaghan (gastzus) me gisteren te leen aanbood voor m'n weekend. Vannacht stoppen we in Salt Lake City waarna de zon hopelijk snel weer opkomt...

Derk

We beat LA

Bij velen hun beeld van de Verenigde Staten horen sportwedstrijden, en omdat het ook in mijn beeld hoorde ben ik dat beeld eens ingesprongen.
Gisteravond heb ik met Alex (mijn gastzus uit Italie) een baseball wedstrijd bezocht waarin de SF Giants speelden tegen de LA Dodgers. San Francisco speelde tegen Los Angeles, wat betekent dat Noord-Californie tegen Zuid-Californie speelde: één van de grootste rivaliteit in de geschiedenis van baseball wat de wedstrijd iets extra spannends gaf.

''We travel, some of us forever, to seek other states, other lives, others souls.'' --- Anais Nin

Om half 6 vertrokken we naar het AT&T Park per MUNI, bij onze eerste overstap werd al duidelijk in welke sfeer de stad zich had gewaand. Het hele perron, net als alle treinen, stond vol met SF Giants fan die zwart-oranje gekleed waren. Ik had graag voor de wedstrijd het volkslied gezongen horen worden maar helaas, door een metrovertraging kwamen we nét erna het stadion binnenlopen. De vertraging werd veroorzaakt door vandalisme op Castro station, waar relschoppers vuilnisbakken op het spoor hadden gegooid als protest tegen een dodelijke schietpartij in een metro vorige week (het is al sinds mijn aankomst hier een berucht verhaal maar niemand weet wat er nu echt is gebeurd). Al met al kwamen we een kwartier voor de wedstrijd aan bij het stadion en waren we ''redelijk snel'' binnen en zaten we nog net voor de eerste slag, die gespeeld werd door de SF Giants, op onze plekken in een van de hoogste ringen van het stadion - we hadden perfect uitzicht op het spel.

Ik vond het een ongelofelijk spektakel! Bij Amerikaanse baseball wedstrijden zijn er geen hooligans te vinden, kunnen supporters van verschillende clubs voor de wedstrijd op de parkeerplaats in vrede samen barbecuen en zijn er geen aparte supportersvakken. Dat was opvallend! Rechts van Alex en mij zaten SF Giants fans terwijl er links van ons LA Dodgers fans zaten. Tijdens de wedstrijd lopen mensen heen en weer van en naar hun stoel, vaak meerdere keren, om buiten het spel een heus warenhuis aan eten aan te treffen (wel voor een hoge prijs, dat wel..). Alsof dat nog niet alles is komt er ook nog iedere minuut iemand eten of drank promoten, het liefste zo hard schreeuwend dat ze de dag erna geen stem meer over hebben. Ik weet niet of dat in Nederland ook gewoon is bij sportwedstrijden, maar vooral de moeite die werd gedaan om je eten te verkopen viel me heel erg op. Of je nu naar een bioscoopfilm gaat of naar een sportwedstrijd; eten hoort er hier duidelijk bij. Een ander iets dat me opviel was de hoeveelheid entertainment tijdens de wedstrijden, zoals de ''stretch-minuut'' waarbij iedereen opstaat om even rek- en strekoefeningen te doen en de ''kiss cam'' waarbij mensen worden uitgelicht op een groot scherm die daarna wordt verzocht te kussen.

Ik zou het bijna vergeten te vertellen, maar met trots kan ik zeggen dat, nadat de SF Giants fans 5 keer het dak eraf hebben gejuicht, de SF Giants hebben gewonnen met 5-3. Het einde van de wedstrijd zelf was niet erg spectaculair, waarschijnlijk omdat er drie dagen achter elkaar tegen de LA Dodgers wordt gespeeld en dit de middelste dag was. De kreet ''Beat LA'' ging gisteravond oneindig vaak door de straten van San Francisco - wat een feest, maar toch ook met een gedempte en vredige toon!

Vandaag heb ik weer met mijn klas een Scavenger hunt gedaan, dit keer hebben we andere buurten in de stad bezocht. De zon scheen vandaag fel en met de strakke blauwe lucht was het op- en aflopen van de heuvels dus een hele opgave. Ik beleef zoveel dat ik wel kan blijven schrijven, ik bewaar dit voor m'n volgende blog(s).

Zaterdag ga ik per trein naar Denver, Colorado. De Amtrak (California Zephyr) brengt me in twee dagen door Californie, Nevada, Utah en Colorado naar Denver, vanwaar ik maandagavond weer terug vlieg naar Denver.

Waarschijnlijk dus tot vanuit Denver,

Derk

Ps. Ik vind het hartstikke om iedere keer jullie reacties te lezen, zo weet ik ook een beetje wie mijn blog leest. Als het niet lukt kun je reageren als ''anoniem'' en in het bericht je naam zetten.

My first weekend in California

Ik ben erachter gekomen dat ik wel kan wonen in deze stad, en het is dat San Francisco zo ver weg van Nederland is anders had ik iedereen hier naartoe laten komen.

Highway 1

Mijn eerste schoolweek zit er op, en mijn eerste weekend ook bijna (niet aan denken dat het zo snel gaat, ik zit nu al tegen 6 augustus aan te hikken). Deze stad is mooi en prachtig, het gebied buiten de stad is schitterend en de mensen zijn zoals verwacht behoorlijk vriendelijk. Soms kom ik in aanraking met mensen die wat kortaf zijn, maar die mensen kan ik op één hand tellen. Ik hou van het liberale karakter van de stad, het goede openbare vervoer en de manier waarop mensen hier milieubewust en biologisch proberen te leven. Minder is het klimaat, het weer op sommige dagen en de ongelofelijke hoeveelheid daklozen die vanuit New York en vele andere steden in het land naar San Francisco worden gevlogen omdat ze hier goede zorg kunnen verwachten. Ook de enorme hoeveelheid Aziaten is soms vermoeiend (niet discriminerend of racistisch bedoeld). Verder, topstad! Ik zou zo m'n spullen in Nederland in een grote container laten stoppen met als eindbestemming San Francisco.

Het beste zou zijn om met m'n hele familie, in misschien één of twee jaar, een drie-weken durende roadtrip the maken in Zuid-west Amerika: Los Angeles, San Francisco, Las Vegas, Yosemite, Monument Valley, Grand Canyon.. Who knows, ik probeer het ze iedere week te promoten en ik weet zeker dat het de vakantie van hun leven zal zijn (voor ieder van ze), maar het heeft nog niet gewerkt. Misschien dat de foto's eindelijk een keer hun overtuigende werk gaan doen..

Family and friends

Gisteren, zaterdag, was mijn eerste vrije dag in San Francisco en ben ik met Alex de stad in gegaan. Het was druk in de stad, het weer was goed, en de Amerikanen en vele toeristen waren op de straat te vinden om alle winkels leeg te kopen. Voor de Old Navy's stond een groep fantastische straatmuziek te maken. Ik heb er een video van gemaakt en zal proberen deze online te zetten, ook al klinkt het daarin niet zo goed.

''To travel is to discover that everyone is wrong about other countries'' --- Aldous Huxley

Bay Area

Bay Area

Grote Oceaan

Vandaag ben ik met de Callahans de stad uit gegaan, naar familie in Pacifica. Pacifica ligt op ongeveer 16 miles van San Francisco: het weer is er beter en de rit er naartoe geeft spectaculaire uitzichten op zowel de stad, de natuur als de oceaan. De highway 1, welke men naar het zuiden neemt naar Pacifica en Los Angeles, is erg populair bij toeristen en eindelijk begrijp ik waarom. Onderweg heb ik proberen veel foto's te maken, maar ze zijn niet allemaal goed gelukt.

In Pacifica hebben we gebarbecued met Ann-Marie, Mary en Michael's dochter, die daar met haar gezin een typisch Amerikaans huis heeft in een buurt die wij kennen uit de films. We waren er rond 1 uur in de middag en hebben er de hele middag genoten van de zon. Ondertussen ben ik ook met Alex, Jake (neef uit Ohio) en Meaghan naar de Safeway geweest, wat een veel te snel ritje was in een auto waar ik verbaasd over ben dat hij nog rijdt, en ben ik met Jake een paar mijl gaan mountainbiken in het San Pedro Valley Country Park.

Ik weet dat jullie van de foto's houden, dus ik heb er extra veel in m'n blog gestopt.

Barbecue in Pacifica, CA

Barbecue

Barbecue

Safeway met Alex, Meaghan en Jake

Pacifica, CA

Mountainbiken met Jake

San Pedro Valley Country Park

Safeway

Morgen start school weer, dat betekent dat er wat achterstallig huiswerk gedaan moet worden en dat ik moet beginnen met mijn presentatie voor vrijdag. Ik moet dan, samen met Lars uit Duitsland, mijn land gaan presenteren aan de rest van de klas. Er is helaas geen Nederlands restaurant in de Bay Area, maar ik denk dat ik het laatste pak stroopwafels uit m'n koffer mee ga nemen ;-)

De tijd vliegt voorbij hier dus ik geniet van iedere Amerikaanse minuut die voorbij gaat!

Derk

The Callahans, the St. Giles College and the Sunset

Ik zit alweer voor de derde dag in het prachtige San Francisco. Ik heb mijn eerste lessen gehad van leraar Pedro, heb veel mensen ontmoet en heb vandaag een ''rustige dag'' ingepland ook al is dat erg moeilijk om na te streven want tot nu toe zit alles van 's ochtends tot 's avonds vol gepland.

Ik verblijf in The Sunset bij de Callahans, ze wonen op minder dan een minuut loopafstand van de oceaan en hebben een Munistation (zo heet de tram/metro hier) op 5 bloks van hun huis. De straten lopen in blokken, horizontaal en verticaal in rijen wat ervoor zorgt dat de avenues vaak eindeloos lang zijn. In The Sunset is het weer in de ochtend vaak niet goed, de mist trekt dan over San Francisco heen wat ervoor zorgt dat de hele buurt er niet zo interessant uitziet. In de middag trekt dat vaak bij en ziet het er beter uit, maar deze week valt het weer tegen; zaterdag schijnt het zonnige weer weer terug te komen naar de Bay Area. The Sunset is een aflopende heuvel, niet erg speciaal voor San Francisco want er zijn er hier on-ge-lo-fe-lijk veel. Ik heb denk ik nog nooit een stad gezien die op zoveel heuvels ligt, met overal op ieder stukje een huis geplakt als het kan. Het maakt de stad mooi !

Het huis is opgedeeld in twee appartementen, één onder en één boven. Beneden wonen de gepensioneerde Mary en Michael, boven wonen dochter en kleindochter Eileen en Meaghan, andere taalcursusstudent Alessandra uit Italie en ik. Het zijn aardige mensen en ik kon me geen warmer welkom bedenken. Gisteravond kwam Meaghan terug van Oregon met een vriendin en kwamen neef Jake en familie uit Ohio langs, die de zomer in Californie doorbrengen. Er zijn nu veel mensen over de vloer iedere keer wat erg gezellig is: en het is altijd lachen met deze Amerikanen!

Een schooldag duurt van 9:00am tot 1:00pm. Alex (Alessandra) en ik gaan vaak samen met de Muni naar het centrum van San Francisco waar aan Market St (hartje centrum) het St. Giles College is. De eerste dag werd ik in een klaslokaal gezet met allemaal andere gejetlagde mensen die geen woord zeiden, maar na de plaatsingstest stelden mensen zich uiteindelijk toch voor aan elkaar en ben ik met een hele groep Europeanen de stad ingegaan; iedereen met een camera in zijn of haar hand, want die heb je nodig in San Francisco!

''The world is a book and those who do not travel read only one page.'' -- St. Augustine

Gisteren heb ik kennis gemaakt met mijn klas, ik doe het level Upper Intermediate, en krijg les van Pedro. Pedro vindt het belangrijkste dat er veel wordt gelachen in de klas en je kan bij hem eigenlijk alles maken. Hij is weinig aan het woord in de les maar wil dat vooral wij (een rus, een duitser, drie zwitsers, drie koreanen, een japanner en ik) veel aan het woord zijn. Het is geen school zoals in Nederland, zo wordt er geprobeerd om zoveel mogelijk activiteiten in te plannen. Vandaag deden we met teams een Scavenger hunt in de stad en na veel rennen, zoeken, zoeken, vragen, zoeken, taxi nemen, rennen en nog meer rennen heeft mijn team uiteindelijk gewonnen: een gratis avond uit eten naar een pizzeria volgende week!

Vanavond ga ik met de familie van Hanneke uit eten. Zij komen uit Veghel en zijn in San Francisco onderweg tijdens hun roadtrip in zuid-west Amerika en ik ga vanavond met ze wat eten.

It's good to be back in America!

Derk

The missing photos

Ik heb vandaag voor een leuke prijs een MacBook Pro 13'' aangeschaft bij de Apple Store op Market Street, met een $100 studentenkorting na wat zeuren en aandringen en na het laten zien van een brief van het St. Giles College. Nu kan ik gelukkig, met deze laptop, mijn foto's van de heenreis voor jullie uploaden. Here they are:

Boarden voor de korte vlucht naar Londen

San Francisco BA287

Het vliegtug is kapot, dus dat wordt wachten...

Alles is gerepareerd dus we kunnen aan boord gaan!

Lekker eten aan boord

Heel veel ijs in de oceaan tussen IJsland en Groenland 

Fantastisch uitzicht boven Groenland

Donker in de cabine, want bijna iedereen slaapt

We naderen onze bestemming dus de declaratieformulieren worden ingevuld

Twee sandwiches worden boven Idaho uitgedeeld. Yum!

Buitenwijken van San Francisco

We zijn er bijna!

Welcome to San Francisco

Mijn eerste foto van San Francisco

Bedankt voor de leuke reacties overigens, en voor alle 'veel-plezier'-smsjes. Ik heb niet gereageerd op iedereen maar ik wens ook iedereen een leuke zomervakantie!

Derk

Welcome to the United States of America

Helaas kan ik in San Francisco nog geen foto's uploaden omdat dat niet werkt op de computer op het St. Giles College. Ik schaf deze week een laptop aan, ook zodat ik alle foto's die jullie nu moeten missen kan uploaden. Beloofd! In mijn volgende blog ook meer over mijn gastgezin en de taalcursus.

Gisteren ben ik veilig aangekomen in San Francisco. Het was een lange dag, mijn reis begon thuis in Veghel. Om half 7 's ochtends stond mijn koffer achterin de auto, mijn handbagage ernaast en zaten m'n ouders, Joep en ik in de auto om Nine, Niels en mijn oma op te halen in Den Bosch. Na hen opgehaald te hebben zijn we vrij vlot naar Schiphol gereden, waar je mag verwachten dat je snel in kunt checken als je er al om half 9 met je hele hebben en houden staat. Niet dus, wat een ongelofelijk drukte op Schiphol! Na 30-45 minuten in de rij van British Airways te hebben gestaan heb ik uiteindelijk mijn koffer kunnen laten labelen en mijn vlucht naar Londen Heathrow toch vrij ruim kunnen halen, het afscheid ging erg gemakkelijk en voordat ik het weet zat ik in het vliegtuig. Het komt vanaf dat moment alleen op mij aan, ik moet op mijn eigen benen kunnen staan en heb niemand dicht in de buurt om me even te helpen: zes weken lang om daar op te oefenen. De eerste vlucht ging vrij snel voorbij en op tijd arriveerde ik in Londen, aan een gate van de ontzettend mooie, glimmende en nieuwe terminal 5 van British Airways. Ik heb daar drie-en-een-half uur moeten wachten voordat mijn vlucht naar San Francisco zou vertrekken, waarbij ik van wachtruimte naar wachtruimte ben gelopen; puur uit verveling.

Om half 1 stond mijn gate op de borden en heb ik looppas gemaakt naar de trein die me naar terminal 5B zou brengen, waar een mooie boeing 747 klaar stond om om 2 uur naar San Francisco te vertrekken. Dat is niet gelukt, want door een mankement aan het toestel hebben we uiteindelijk anderhalf uur laten pas kunnen vertrekken. De vlucht naar San Francisco ging vrij soepel, maar wat een ongelofelijk lang stuk in de lucht! Na vijf uur was ik het zat maar toen waren we nog niet veel verder dan Groenland gekomen en pas bijna op de helft. Al met al was het toch een hele ervaring en heeft British Airways ervoor gezorgd dat de cabin crew me hele goede service heeft verleend door onder andere hun vriendelijkheid. Aan boord heb ik tweemaal eten gehad, een warme maaltijd (driegangenmenu wat erg lekker was, dat hoor je niet vaak over vliegtuigeten) gegeten en is er vaak drank en koffie geserveerd. Perfect!
Toch vreemd vond ik het dat niet iedereen wakker bleef zoals op onze vlucht naar New York JFK het geval was in 2009. Tijdens de vlucht, vermoedelijk omdat deze naar de westkust ging van de Verenigde Staten, waren op veel momenten alle raamcovers dicht, was het donker in de cabine en sliep zeker meer dan de helft van de passagiers. Ik heb zelf ook een paar keer een half uur kunnen slapen (handig: British Airways geeft op dagvluchten ook een kussen en deken aan de passagiers), wat er hopelijk voor heeft gezorgd dat de jetlag niet zo groot is. Ik zat naast een Aziatisch gezin van vader, moeder en zoon die op de terugweg waren van hun vakantie naar Europa. Ik heb nog een tijdje met ze gesproken en het gehad over San Francisco, hun woonplaats.

Met vertraging ben ik rond 5-6 uur 's avonds geland in San Francisco, waar ik een paar minuten voordat de wielen op de grond werden gezet een fantastisch uitzicht over had gekregen vanuit mijn stoel. De aankomst ging vrij soepel want vlucht BAW287 is de enige internationale vlucht die rond dat tijdstip arriveert, wat erin resulteerde dat ik maar 20 minuten heb moeten wachten voordat ik langs de immigrations officer kon gaan. Zij stelde mij een aantal vragen (Wanneer ga je terug naar huis? Ben je vaker in de VS geweest? Hoeveel heb je betaald voor de lessen? Waar precies in San Francisco is die school?), heeft in mijn paspoort gekeken in welke andere landen ik ben geweest, zij heeft vier keer vingerafdrukken van me genomen, een pasfoto van me genomen en als laatste een dikke stempel in mijn paspoort gezet. Vervolgens keek ik op het scherm dat boven me hing en daar stond het dan: ''Welcome to the United States of America!''.

Ik ben er, in de Verenigde Staten van Amerika! In San Francisco, in de staat Californie! Chris heeft me opgepikt op 't vliegveld en me wegwijs gemaakt met het openbaar vervoer in de stad en me uitgelegd hoe ik bij de Callahans kon komen. Bij de Callahans in The Sunset heb ik een warm welkom gekregen. Ik heb nog niet veel van de stad gezien maar wat ik heb gezien ziet er goed uit, de heuvels maken de stad heel erg speciaal.

Het blijft hierbij voor deze keer, ik ga deze week proberen te fixen dat ik foto's kan uploaden en ik ga een laptop bestellen zodat ik bij mijn gastgezin gemakkelijk van het wifi gebruik kan maken.

I say hi to y'all from the freaking States!

Mijn Nederlandse telefoon werkt niet in de VS. Mocht je me willen bellen en/of smsen, gebruik dan mijn mobiele Amerikaanse nummer: (415) 786-5260, maar houd wel rekening met 9 uur tijdverschil. Wat je met een Nederlandse telefoon belt is het volgende: 001.415.786.5260

If you are going to San Francisco

Over precies 24 uur zit ik het vliegtuig naar San Francisco, en over iets meer dan 46 uur zet ik voet op Amerikaanse bodem. Het is een raar idee om morgen weer in The United States of America te zijn, maar ik kan ook niet wachten om morgen te vertrekken!

De koffers worden ingepakt (althans, één hele grote koffer en een grote weekendtas als handbagage) en vandaag print ik alle laatste dingen, zoals bevestigingen van boekingen bij hotels en treintickets. Vanochtend heb ik mezelf via internet ingecheckt voor mijn twee vluchten met British Airways voor morgen, met als resultaat dat ik twee goede stoelen aan het raam heb weten te bemachtigen.

Morgenochtend zal ik om half 7 met m'n ouders en Joep vertrekken naar Den Bosch waar we m'n zus, Niels en m'n oma oppikken om vervolgens zo snel mogelijk naar Schiphol te rijden. Met een beetje geluk zijn we daar om 8 uur, tijd genoeg aangezien ik vlieg om 10:30. Ik stap over in Londen Heathrow vanwaar het nog 10-11 uur vliegen is naar San Francisco.

British Airways Boeing 747

Voor de volgers, hieronder mijn vluchtgegevens:
Amsterdam - London Heathrow BA0429
10:30 - 10:45 (1:15) - Airbus A319 stoel 10A

London Heathrow - San Francisco Int'l BA0287
14:00 - 16:45 (10:45) - Boeing 747 stoel 49K (aankomst 01:45 Nederlandse tijd)

En voor degenen die willen weten waar ik me morgen bevind: hier kun je zien waar in de lucht vlucht BA0287 hangt.

Ik zal in San Francisco verblijven bij de Callahans in The Sunset, een wijk aan de westkant van de stad. De Callahans wonen één blok van de Grote Oceaan en hebben een goede verbinding met downtown San Francisco, heel erg leuk en handig!
Het huishouden bestaat uit de gepensioneerde Mary en Michael, hun dochter Eileen en hun kleindochter Meaghan die mijn leeftijd heeft.

The Sunset

Na wat korte e-mails in de afgelopen maanden te hebben verstuurd, heb ik gisteren voor de eerste keer naar m'n gastgezin in San Francisco gebeld. Sinds gisteravond ben ik dus nog enthousiaster om te vertrekken, mede dankzij het Amerikaanse enthousiasme van de Callahans.

Er zullen vandaag nog vast en zeker heel veel dingen me te binnen schieten die ik nog moet doen en dat zal vast en zeker de nodige stress opleveren, maar als ik morgen wakker word ga ik in alle rust vertrekken en genieten van mijn welverdiende vakantie!

Derk

''The journey not the arrival matters'' - T.S. Eliot