Welcome to the United States of America

Helaas kan ik in San Francisco nog geen foto's uploaden omdat dat niet werkt op de computer op het St. Giles College. Ik schaf deze week een laptop aan, ook zodat ik alle foto's die jullie nu moeten missen kan uploaden. Beloofd! In mijn volgende blog ook meer over mijn gastgezin en de taalcursus.

Gisteren ben ik veilig aangekomen in San Francisco. Het was een lange dag, mijn reis begon thuis in Veghel. Om half 7 's ochtends stond mijn koffer achterin de auto, mijn handbagage ernaast en zaten m'n ouders, Joep en ik in de auto om Nine, Niels en mijn oma op te halen in Den Bosch. Na hen opgehaald te hebben zijn we vrij vlot naar Schiphol gereden, waar je mag verwachten dat je snel in kunt checken als je er al om half 9 met je hele hebben en houden staat. Niet dus, wat een ongelofelijk drukte op Schiphol! Na 30-45 minuten in de rij van British Airways te hebben gestaan heb ik uiteindelijk mijn koffer kunnen laten labelen en mijn vlucht naar Londen Heathrow toch vrij ruim kunnen halen, het afscheid ging erg gemakkelijk en voordat ik het weet zat ik in het vliegtuig. Het komt vanaf dat moment alleen op mij aan, ik moet op mijn eigen benen kunnen staan en heb niemand dicht in de buurt om me even te helpen: zes weken lang om daar op te oefenen. De eerste vlucht ging vrij snel voorbij en op tijd arriveerde ik in Londen, aan een gate van de ontzettend mooie, glimmende en nieuwe terminal 5 van British Airways. Ik heb daar drie-en-een-half uur moeten wachten voordat mijn vlucht naar San Francisco zou vertrekken, waarbij ik van wachtruimte naar wachtruimte ben gelopen; puur uit verveling.

Om half 1 stond mijn gate op de borden en heb ik looppas gemaakt naar de trein die me naar terminal 5B zou brengen, waar een mooie boeing 747 klaar stond om om 2 uur naar San Francisco te vertrekken. Dat is niet gelukt, want door een mankement aan het toestel hebben we uiteindelijk anderhalf uur laten pas kunnen vertrekken. De vlucht naar San Francisco ging vrij soepel, maar wat een ongelofelijk lang stuk in de lucht! Na vijf uur was ik het zat maar toen waren we nog niet veel verder dan Groenland gekomen en pas bijna op de helft. Al met al was het toch een hele ervaring en heeft British Airways ervoor gezorgd dat de cabin crew me hele goede service heeft verleend door onder andere hun vriendelijkheid. Aan boord heb ik tweemaal eten gehad, een warme maaltijd (driegangenmenu wat erg lekker was, dat hoor je niet vaak over vliegtuigeten) gegeten en is er vaak drank en koffie geserveerd. Perfect!
Toch vreemd vond ik het dat niet iedereen wakker bleef zoals op onze vlucht naar New York JFK het geval was in 2009. Tijdens de vlucht, vermoedelijk omdat deze naar de westkust ging van de Verenigde Staten, waren op veel momenten alle raamcovers dicht, was het donker in de cabine en sliep zeker meer dan de helft van de passagiers. Ik heb zelf ook een paar keer een half uur kunnen slapen (handig: British Airways geeft op dagvluchten ook een kussen en deken aan de passagiers), wat er hopelijk voor heeft gezorgd dat de jetlag niet zo groot is. Ik zat naast een Aziatisch gezin van vader, moeder en zoon die op de terugweg waren van hun vakantie naar Europa. Ik heb nog een tijdje met ze gesproken en het gehad over San Francisco, hun woonplaats.

Met vertraging ben ik rond 5-6 uur 's avonds geland in San Francisco, waar ik een paar minuten voordat de wielen op de grond werden gezet een fantastisch uitzicht over had gekregen vanuit mijn stoel. De aankomst ging vrij soepel want vlucht BAW287 is de enige internationale vlucht die rond dat tijdstip arriveert, wat erin resulteerde dat ik maar 20 minuten heb moeten wachten voordat ik langs de immigrations officer kon gaan. Zij stelde mij een aantal vragen (Wanneer ga je terug naar huis? Ben je vaker in de VS geweest? Hoeveel heb je betaald voor de lessen? Waar precies in San Francisco is die school?), heeft in mijn paspoort gekeken in welke andere landen ik ben geweest, zij heeft vier keer vingerafdrukken van me genomen, een pasfoto van me genomen en als laatste een dikke stempel in mijn paspoort gezet. Vervolgens keek ik op het scherm dat boven me hing en daar stond het dan: ''Welcome to the United States of America!''.

Ik ben er, in de Verenigde Staten van Amerika! In San Francisco, in de staat Californie! Chris heeft me opgepikt op 't vliegveld en me wegwijs gemaakt met het openbaar vervoer in de stad en me uitgelegd hoe ik bij de Callahans kon komen. Bij de Callahans in The Sunset heb ik een warm welkom gekregen. Ik heb nog niet veel van de stad gezien maar wat ik heb gezien ziet er goed uit, de heuvels maken de stad heel erg speciaal.

Het blijft hierbij voor deze keer, ik ga deze week proberen te fixen dat ik foto's kan uploaden en ik ga een laptop bestellen zodat ik bij mijn gastgezin gemakkelijk van het wifi gebruik kan maken.

I say hi to y'all from the freaking States!

Mijn Nederlandse telefoon werkt niet in de VS. Mocht je me willen bellen en/of smsen, gebruik dan mijn mobiele Amerikaanse nummer: (415) 786-5260, maar houd wel rekening met 9 uur tijdverschil. Wat je met een Nederlandse telefoon belt is het volgende: 001.415.786.5260