Bij velen hun beeld van de Verenigde Staten horen sportwedstrijden, en omdat het ook in mijn beeld hoorde ben ik dat beeld eens ingesprongen.Gisteravond heb ik met Alex (mijn gastzus uit Italie) een baseball wedstrijd bezocht waarin de SF Giants speelden tegen de LA Dodgers. San Francisco speelde tegen Los Angeles, wat betekent dat Noord-Californie tegen Zuid-Californie speelde: één van de grootste rivaliteit in de geschiedenis van baseball wat de wedstrijd iets extra spannends gaf.
''We travel, some of us forever, to seek other states, other lives, others souls.'' --- Anais Nin
Om half 6 vertrokken we naar het AT&T Park per MUNI, bij onze eerste overstap werd al duidelijk in welke sfeer de stad zich had gewaand. Het hele perron, net als alle treinen, stond vol met SF Giants fan die zwart-oranje gekleed waren. Ik had graag voor de wedstrijd het volkslied gezongen horen worden maar helaas, door een metrovertraging kwamen we nét erna het stadion binnenlopen. De vertraging werd veroorzaakt door vandalisme op Castro station, waar relschoppers vuilnisbakken op het spoor hadden gegooid als protest tegen een dodelijke schietpartij in een metro vorige week (het is al sinds mijn aankomst hier een berucht verhaal maar niemand weet wat er nu echt is gebeurd). Al met al kwamen we een kwartier voor de wedstrijd aan bij het stadion en waren we ''redelijk snel'' binnen en zaten we nog net voor de eerste slag, die gespeeld werd door de SF Giants, op onze plekken in een van de hoogste ringen van het stadion - we hadden perfect uitzicht op het spel.
Ik vond het een ongelofelijk spektakel! Bij Amerikaanse baseball wedstrijden zijn er geen hooligans te vinden, kunnen supporters van verschillende clubs voor de wedstrijd op de parkeerplaats in vrede samen barbecuen en zijn er geen aparte supportersvakken. Dat was opvallend! Rechts van Alex en mij zaten SF Giants fans terwijl er links van ons LA Dodgers fans zaten. Tijdens de wedstrijd lopen mensen heen en weer van en naar hun stoel, vaak meerdere keren, om buiten het spel een heus warenhuis aan eten aan te treffen (wel voor een hoge prijs, dat wel..). Alsof dat nog niet alles is komt er ook nog iedere minuut iemand eten of drank promoten, het liefste zo hard schreeuwend dat ze de dag erna geen stem meer over hebben. Ik weet niet of dat in Nederland ook gewoon is bij sportwedstrijden, maar vooral de moeite die werd gedaan om je eten te verkopen viel me heel erg op. Of je nu naar een bioscoopfilm gaat of naar een sportwedstrijd; eten hoort er hier duidelijk bij. Een ander iets dat me opviel was de hoeveelheid entertainment tijdens de wedstrijden, zoals de ''stretch-minuut'' waarbij iedereen opstaat om even rek- en strekoefeningen te doen en de ''kiss cam'' waarbij mensen worden uitgelicht op een groot scherm die daarna wordt verzocht te kussen.
Zaterdag ga ik per trein naar Denver, Colorado. De Amtrak (California Zephyr) brengt me in twee dagen door Californie, Nevada, Utah en Colorado naar Denver, vanwaar ik maandagavond weer terug vlieg naar Denver.
Waarschijnlijk dus tot vanuit Denver,
Derk
Ps. Ik vind het hartstikke om iedere keer jullie reacties te lezen, zo weet ik ook een beetje wie mijn blog leest. Als het niet lukt kun je reageren als ''anoniem'' en in het bericht je naam zetten.
