American was born here

De tweede dag in Washington D.C. start ik mijn dag met een bezoek aan het Washington Monument. De metro brengt me er naartoe en met het ticket, dat ik een paar maanden geleden per internet heb aangeschaft, krijg ik toegang tot de top van dit monument. Voorheen wist ik niet eens dat je erin kon, maar het bouwwerk is aardig groot en in het midden bevindt zich een lift die bezoekers naar het hoogste punt brengt, vanwaar men een mooi uitzicht heeft over de stad. Het is een beetje heiig en de zon schijnt fel waardoor dit nog duidelijk wordt, maar ik heb toch heel wat mooie foto's kunnen maken. Het Washington Monument is gebouwd ter ere van George Washington, de eerste president van de Verenigde Staten van Amerika. Jarenlang heeft het project stil gelegen omdat er conflicten waren in het land, maar uiteindelijk is toch de top erop gezet die nu heel trots boven de stad uittorent.

Op zoek naar verkoeling richt ik mij vervolgens op het Capitol. Ik pak de metro want lopen duurt niet lang, maar ik wil niet kletsnat aankomen. Als ik aankom bij het Capitol zie ik het reusachtige spierwitte gebouw met daar bovenop de grote dome. Vanaf The Mall heb ik al uitzicht gehad op het Capitol maar van dichtbij is het formaat lichtelijk overweldigend. Ik sleep me met een handdoek in m'n handen naar het gebouw toe, en als ik binnenkom word ik welkom geheten door een werkende airconditioning - dat is iedere keer weer een opluchting in D.C. Ik kom uit in een grote bezoekershal en besluit drie dingen te gaan doen in de middag: eerst bezoek ik de Senaat, dan het Huis van Afgevaardigden en ik sluit mijn bezoek af met een tour door het gebouw. De Senaat en het Huis van Afgevaardigden kunnen alleen worden bezocht wanneer men tickets heeft ontvangen van zijn of haar senator, maar internationale bezoekers hoeven alleen maar naar een balie te lopen en een papiertje in ontvangst te nemen. Heel erg handig, en het is leuk om de twee beroemde zalen in het echt te hebben gezien. In het Huis van Afgevaardigden stel ik wat vragen aan een gids en kom ik te weten dat er zich onder het Capitol en de aangrenzende kantoorgebouwen een heus metronetwerk bevindt waar 6 stations alles met elkaar verbinden.

Het is verder vrij rustig in de zalen: ik zie enkel wat senatoren (denk ik) aan het werk in de Senaat. Als ik beide ruimtes heb gezien is het tijd om te starten met de tour, die wordt ingeleid door een film over het Capitol met mooie natuurbeelden van Amerika. Een gids leidt ons vervolgens rond en brengt ons onder andere naar het hart van het Capitol, de dome, de tombe waar niemand ligt begraven maar waar zich wel het punt bevindt dat D.C. opdeelt in de vier windrichtingen en ten slotte krijgen we een hal te zien waar zich vroeger de bureaus van de partijleiders bevonden. In deze ruimte hangt boven de deur een beeld, wat ervoor zorgt dat er een bijzonder geluidseffect optreedt. Wanneer men op een aangewezen punt in de ruimte gaat staan, en een ander op een ander aangewezen punt (zo'n 10-15 meter van elkaar vandaan gok ik), kan men met elkaar communiceren door te fluisteren. Heel erg grappig en het werkt echt!

Om mijn bezoek aan D.C. af te maken bezocht ik woensdag het Witte Huis. Om half 8 word ik door David en Deborah afgezet aan de oostvleugel van het complex. Om half 9 begint mijn toer en na een klein half uur wachten worden de eerste bezoekers al toegelaten. Voordat ik toegang krijg tot het huis wordt ik drie maal door de geheime dienst gecontroleerd. Tweemaal moet ik door een metaaldetector en tweemaal wordt mijn paspoort bekeken. Het is in het Witte Huis niet toegestaan om een camera op zak te hebben, zelfs een doodgewone rugzak komt er niet in.

Binnen in het huis is men vrij om te gaan en staan waar men wil, zolang men maar op het uitgezette pad blijft. Ik zie onder andere de library, de China room, de dining room en de blue room (waar zich jaarlijks de grote kerstboom bevindt). Vanuit de blue room krijgt men een heel mooi zicht op het Washington Monument en de Elipse: een groot grasveld dat voor het huis ligt. De tuin van de Obamas is natuurlijk tot in ieder punt perfect bijgehoude en in iedere boom lijkt een camera te hangen. De bewakers zijn heel vriendelijk en weten veel te vertellen over zowel het huis als hun contact met de familie. De familie is er niet om gedag te zeggen (wat de Obamas soms doen): Barack is op reis naar New York, Michelle zit in Oregon en de dochters zijn thuis. De Obamas wonen op de bovenste verdieping en meer dan een grote trap daar naartoe zie ik niet. Aan het einde van de toer verlaat ik het Witte Huis via de voordeur. Ik voel me vereerd als Europeaan, en dus buitenlandse toerist zijnde, dat ik ben toegelaten in het Witte Huis. Het pand, bestaande uit het huis, de west-vleugel en de oost-vleugel, wordt streng bewaakt. Na een autobomaanslag op een overheidsgebouw in de staat Oklahoma in 1995, is de straat rondom het huis afgesloten. Enkel gecontroleerde auto's krijgen toegang tot het terrein, wat wordt omringd door bewaking en grote zware Chevrolet Suburbans met de geheime dienst ervoor.

In de middag neemt Deborah me mee uit voor een lunch. Deborah neemt mijn rugzak mee zodat ik mijn fototoestel weer in bezit heb. We bestellen allebei een grote salade en hebben het over mijn bezoek aan het Witte Huis en haar werk. Deborah werkt voor de overheid en legt me uit wat haar ''Office of Appeals'' (National Labor Relations Board) doet voor Amerika. Na de lunch nemen we afscheid en loop ik richting het National Geographic museum, waar ik door een expositie over 'reizen naar Antarctica', 'de Etrusken in Italie' en 'Machu Picchu' loop. Mooi om te zien, maar ik had er meer van verwacht.

Ik heb nog wat uren over in D.C. en besluit om de National Archives te bezoeken. In de archieven zie ik drie belangrijke documenten. Het zijn de originele documenten die van groot belang zijn voor het land: 'the Declaration of Independance', 'the Constitution' en 'the Bill of Rights'. Het is erg druk bij de documenten en het is koud in het museum, om de bestanden die ruim 200 jaar oud zijn goed te conserveren. Op de vier papieren van de declaratie van onafhankelijkheid valt mij, heel erg toevallig, de enige spelfout in het hele document op: Pennsylvania wordt gespeld als Pensylvania. Later zie ik dat de brochure bezoekers wijst op deze fout, maar mijn oog viel erop zonder gebruik van de brochure.

Washington D.C.'s Union Station

wAls laatste in de hoofdstad van het land bezoek ik nogmaals het Capitol omdat ik vergeten was om de souvenirwinkel te bezoeken, helaas is het Capitol om 5pm al gesloten en dus pak ik de metro naar Union Station, waar David naartoe rijdt om mijn koffer af te leveren. Op Union Station ontwikkelt er zich wat oproer wanneer een drugsverslaafde knock out gaat en voor zichzelf een bloedplas creëert. Negen agenten staan direct klaar om hem in dwang te houden en letterlijk met tape vast te binden op een brandcard waarna hij wordt afgevoerd. Ik weet niet wat ik er van moet denken, maar gelukkig zit de agressieve man niet op mijn trein (waar hij wel op aan het wachten was). Ik heb nog even voordat mijn trein naar Philadelphia vertrekt en besluit te gaan eten bij Sbarro's pizza. Als ik terug naar de gate loop voor mijn trein, de North-East Regional, verbaas ik me als ik zie dat er zich een heuse lange rij heeft gevormd door de hele vertrekhal. Keurig in een rij en heel gedisciplineerd, met een kleine vertraging dat wel, loopt men het platform op waar de rijtuigen klaar staan. Een kleine twee uur duurt de rit naar Philadelphia. Baltimore is de enige plaats waar we stoppen die me bekend in de oren klinkt, het ziet er niet heel erg bijzonder uit.

In Philadelphia besluit ik voor de luxe te gaan en dus houd ik een taxi aan voor het station. De chauffeur is duidelijk chagrijnig als ik vraag of ik met creditcard kan betalen en zit me de eerste minuten af te snauwen. Als hij vraagt of ik Frans praat, en ik in het Frans overga, verandert zijn humeur drastisch en lijkt hij de rit van z'n leven te hebben. Ik word bij het Club Quarters hotel afgezet waar iemand al klaar staat om de deur voor me te openen. Het inchecken verloopt voorspoedig en ik krijg een prima kamer op de 10e verdieping aangewezen. Ik ben blij als ik erachter kom dat ik over gratis wi-fi beschik. Mijn kamer is aardig groot maar het bed is kleiner dan het bed in het Hilton hotel, dit ziet er meer uit als een kamer in een Europees hotel. Het is er schoon en de sterren waard, niets om over te klagen dus. De rest van de avond msn ik met broer Joep en kort na middernacht val ik in slaap.

''Who lives sees much. Who travels sees more.''

Als ik wakker word kijk ik uit het raam om de stad in zonlicht te zien. Reizen is vermoeiend (je hoort me niet klagen!) dus ik blijf in de ochtend op m'n hotelkamer en msn heel erg lang met Inge. Om 12 uur word ik gebeld door de receptie of ik uit ga checken of nog een nacht wil blijven. Tijd vergeten! Ik pak snel alles in en maak een sprintje naar de lobby. Ze maken er geen punt van dat ik te laat ben dus ik check uit, geef mijn koffers af, pak een koffie en ga de straat op. Ik weet dat City Hall op loopafstand is dus ik besluit er naartoe te lopen en het visitor center te bezoeken, waar ik een plattegrond bemachtig en vanwaar ik besluit om naar het historische centrum te lopen. Onderweg ontbijt ik bij de Subway en valt me op dat Philadelphia een hele grote african-american populatie heeft. Ook heb ik het gevoel dat er heel veel 'getto'-types op de straten rondlopen, maar bij het historische centrum bestaat de meerderheid uit toeristen. Gratis krijg ik tickets om de Independence Hall te bezichtigen, maar eerst bekijk ik een half uur durende film over het ontstaan van de Verenigde Staten van Amerika. De film laat zien hoe de Declaratie van Onafhankelijkheid tot stand kwam en hoe de eerste president de macht kreeg over de eerste 13 staten, die zich afscheidden van de Europese kolonisatoren. Het is interessant en ik krijg een beeld van wat er zich ''lang'' geleden heeft afgespeeld in Philadelphia; de stad heeft een belangrijke historie voor Amerikanen en hun vrijheid en onafhankelijkheid werd hier tot stand gebracht - hier werd het begin gemaakt van wat wij nu kennen als de vijftig Verenigde Staten van Amerika.
Ik heb nog wat tijd over voordat ik wordt verwacht bij de Independence Hall dus ik kan mooi de Liberty Bell bezichtigen. De rij buiten is lang maar schiet goed op. Als ik door de beveiliging heen ben beland ik in een klein museum waar zich bij de uitgang de beroemde bel bevindt. Ik ga er, net als iedereen, mee op de foto.

Chris' blog raadt me aan om de trein naar Camden, NJ, te nemen en van daaruit naar Philadelphia te lopen over een brug die een goed uitzicht zou moeten verschaffen op de skyline. Ik besluit dat te doen maar het is een hels karwei om een metrokaartje te kopen. Uiteindelijk stop ik een briefje van 20 dollar in de machine en krijg ik 18 dollar terug; heel erg fijn dat het allemaal klein muntgeld is en een paar 'getto'-figuren om me heen voor een paar seconden al het geld horen rinkelen in het bakje. Volgensmij denken ze dat ik zojuist een miljoen wisselgeld heb gekregen want hun reactie is meteen ''Oh yeah check bro, tha' guy got money man''. Ze lopen naar hetzelfde perron als ik dus ik besluit eerst wat te gaan eten vooraleer ik de trein neem. En als ik dan eindelijk in Camden ben neem ik ook meteen de trein weer terug naar Philadelphia. Later lees ik op Wikipedia dat in 2009 Camden als gevaarlijkste stad van de VS uit de bus kwam, had m'n gevoel dus gelijk.

Terug in Philadelphia bezoek ik Independence Hall. In het relatief kleine gebouw wordt de hal eerst door een gids geïntroduceerd. Ik zit in een groep met, ik gok, zo'n 100 mensen. De gids, die wanneer hij stil is een gigantische en hilarische grijns op z'n gezicht heeft, wil weten waar de bezoekers vandaan komen. En natuurlijk, in Amerika, moeten we allemaal heel vrolijk elkaar welkom wensen in Philadelphia: ''We got visitors from THE NETHERLLLNAAAANDSSSS, welcome to our city!''. Reactie van de Amerikanen op iedere andere nationaliteit dan die van hen die zich voorstelt: ''Oooooooooooooooooooh!'' Uiteindelijk worden we naar de hal toe geleidt waar de verklaring is ondertekend en Amerika geboren werd. De gids heeft wat belangrijke feiten te vertellen over de hal en wijst ons op een paar interessante punten. Ik verbaas me erover hoe goed de ruimte eruit ziet in haar originele staat.

Independence Hall

Philadelphian towers

Philadelphian streets

Mijn verblijf in Philadelphia zit erop en dus ik loop terug naar het Club Quarters hotel. Ik zit voor een half uur in de lobby dus drink nog wat en pak dan de metro naar het Amtrak station. Op naar New York...

Derk

From the Pacific to the Atlantic

Als ik door de straten in Washington D.C. loop voel ik dat het een belangrijke plek is: de Amerikaanse regering bevindt zich hier, net als de vele ambassades en het huis van de machtigste mens die op onze aardbol rondloopt (ook al valt dat steeds meer te betwijfelen). De stad is wijds opgezet en in het middelpunt bevindt zich The Mall: een drie kilometer lange grasstrip waaraan en waarop zich de belangrijke overheidsgebouwen, zoals het Capitool en ministeries, maar ook veel musea en herdenkingsmonumenten zijn gesitueerd. De vele musea worden The Smithsonian genoemd, de meeste van ze zijn gratis te bezoeken. Het Washington Monument torent boven The Mall en de stad, het District of Columbia (afgekort D.C.) uit.

Fijnere medepassagiers
kon ik me niet wensen

Eergisteren ben ik aangekomen in de hoofdstad van de Verenigde Staten van Amerika. Vroeg in de ochtend werd ik gewekt door een telefoontje uit Nederland, daar was het immers laat in de middag en ik wilde er zeker van zijn dat ik me niet zou verslapen. Dat deed ik niet en om 6:30 stond ik na een ontbijt in de Hilton VIP Lounge (sorry, ik kon het niet laten om dit te vermelden) klaar met mijn hebben en houwen om naar LAX te vertrekken. De shuttle stond al te wachten toen ik naar buiten liep en deze bracht me in een kleine 10 minuten naar terminal 4 waar ik vrij snel mijn koffer incheckte bij de American Airlines balie. Natuurlijk had ik de pech dat ik m'n koffer midden in de terminal kon openen om wat dingen over te plaatsen naar m'n handbagage want m'n koffer was te zwaar, en ik had geen zin om voor iedere gram bij te moeten betalen. Door naar de security check waar het ook niet bepaald soepel verliep: er zou iets raars in m'n tas zitten dus werd er iemand bijgehaald die m'n hele tas binnenstebuiten heeft gekeerd en deze vier keer door de x-ray heeft gehaald. Uiteindelijk bleek een blikje cola de dader te zijn en deze werd zonder pardon weggegooid. Mijn fout, geef ik toe.

American Airlines vond ik niets bijzonders, maar ik vond het een goede maatschappij om het continent mee over te vliegen. Na een half uur vertraging (door slecht weer in Washington D.C.) stegen we op vanaf LAX en het eerste half uur heb ik weer genoten van het adembenemende Los Angeles - wauw! Ik zat midden in een grote summer camp groep: een grote groep jongeren uit D.C. die op reis waren geweest naar Australie. Zij hadden er al een 14-uur durende nachtvlucht opzitten en hebben de hele reis geslapen - nergens last van gehad dus. Onderweg naar de oostkust heb ik uitzicht gehad op de buitenwijken van Las Vegas (helaas The Strip niet gezien), de Grand Canyon en Monument Valley. De vlucht verliep soepel gedurende de eerste helft, maar de tweede helft was heel erg turbulent. De laatste twee uur werd ons verzocht om onze stoelriemen vast te houden en slapen was onmogelijk voor me. Enfin, na 5 uur landden we veilig in de hoofdstad waar David bij de bagage claim me op stond te wachten.

9/11Memorial

Arlington National Cemetery

Arlington National Cemetery

Het graf van John F. Kennedy

The National Museum of American History

Een stuk staal van het WTC, 7e verdieping van de zuid-toren 

World War II Memorial

Korea War Memorial

President Lincoln Memorial

Ik verblijf voor drie nachten in D.C. bij David en Deborah. Ze wonen in een heel stijlvol huis in een leuke buurt in Arlington, VA, zo'n 10 minuten met de metro van D.C. De eerste avond heb ik ook kennis gemaakt met hun dochter en schoonzoon en hebben we met z'n allen gedineerd. David en Deborah zijn hele aardige mensen en hebben me de eerste avond meteen een autorit door D.C. bij nacht gegeven wat erg leuk was en mooie uitzichten gaf op de goed verlichte monumenten. Gisteren ben ik door David mee uit eten genomen naar een Italiaans restaurant dus ik voel me ook hier weer helemaal thuis!

''Niemand keert terug van een lange reis zoals hij vertrokken is.'' --- Graham Greene

Ik vind D.C. een mooie stad, vooral omdat het erg groen is. Het centrum, downtown, komt niet zo bruisend over als bijv. Manhattan (NYC), maar voor toeristen is er genoeg te doen en te zien om de dag mee te vullen. Gisteren startte ik mijn dag met een exclusieve Pentagon tour. Zo'n tour moet 2-4 maanden van tevoren aangevraagd worden en ik had het geluk dat ik werd geselecteerd voor een tour. Het Pentagon huisvest het ministerie van defensie en is een zwaar bewaakt gebouw net buiten de stad, het is tevens het grootste kantoorgebouw van de VS. Na een dubbele security check werd ik in een groep rondgeleid door twee heren die in hun legeruniform met ons 1,7 mijl door het gebouw liepen. Voor toegang heeft men een visitor's badge nodig die wordt uitgereikt bij aanvang, waarna men de corridors van het gebouw binnenloopt. Alle deuren zijn dicht en goed beveiligd maar af en toe kun je een blik werpen op een kantoor, daar waar defensie aan het werk is en belangrijke beslissingen worden genomen. Gedurende de tour worden interessante feiten gegeven over het gebouw en de werkzaamheden binnen de muren ervan. Op de helft krijgen we de corridor te zien waar American Airlines vlucht 77 in de ochtend van 11 september 2001 om 9:43AM binnenvloog (toevallig: de vlucht ging van D.C. naar L.A., ik vloog de andere kant op met vlucht 76 - de tegenovergestelde vlucht dus). Daar waar de boeing 757 binnenvloog bevindt zich nu een kapel en een herdenkingsplek waar de slachtoffers worden herdacht. Buiten bevindt zich een groter herdenkingsmonument welke voor iedereen toegankelijk is: uit de grond komen golven met daarop de namen van de slachtoffers, gerangschikt op leeftijd. De golven van slachtoffers die in het Pentagon waren, zijn gericht naar het Pentagon toe. De namen van slachtoffers die op vlucht 77 zaten, zijn van het Pentagon af gericht. Het monument is nieuw en is indrukwekkend.

Vietnam War Memorial

Maandagmiddag bezocht ik de Arlington cemetery, maar ik heb slechts een klein deel ervan gezien. In D.C. is het deze week 35-40 graden en de luchtvochtigheid is heel erg hoog. Ik probeer zoveel mogelijk binnen te blijven in gebouwen waar airconditioning aanwezig is, want op straat is het moeilijk uit te houden. Arlington National Cemetery is een militaire begraafplaats waar zich het bekende Lee House bevindt en waar de familie Kennedy is begraven. Dit familiegraf heb ik gezien, net als het herdenkingsmonument voor de slachtoffers van Pan Am flight 103. De boeing 747 crashte boven Lockerbie door een bom die afging in het ruim. Ik vlucht nadat ik dit heb gezien naar de metro, welke heerlijk koel is en iedere keer weer een verademing is om in te mogen stappen vanwege de aanwezigheid van air-conditioning. De metro brengt me naar het National Museum of American History waar ik lunch en daarna 2-3 uur ronddwaal door exposities als ''The Price of Freedom'' en ''American Ideals''. Een interessant en variërend museum wat zeker een bezoek waard is. De buren, het National Museum of Natural History, is even goed een bezoek waard. Ik bezocht het vandaag, op dinsdag, en de collectie is gigantisch. Beide musea zijn interessant, maar het leuke aan het National Museum of American History is dat je er heel erg veel leert over het land en haar ontwikkelingen. Het Hirshhorn, waar men een tentoonstelling van moderne kunst te zien krijgt, raad ik af om te bezoeken. Dat is heel erg persoonlijk, maar de kunstcollectie die het bezit liet mij koud.

Ik heb de highlights van de machtigste stad ter wereld gezien, maar over het Capitool, het Washington Monument en het Witte Huis moet ik nog schrijven. Ik ga proberen om in Philadelphia het verslag over mijn verblijf in D.C. bij te werken en ik zal ook terug komen op de verschillen tussen de steden die ik bezoek in dit reusachtige land.

Het is dinsdagavond en morgenavond vertrek ik naar Philadelphia, dus ik ga me nu haasten om alles ingepakt te krijgen.

Derk

“There may not be a Heaven, but there is a San Francisco"

Een soda (zo wordt frisdrank in Californië genoemd) links van me, vliegtuigen die landen en opstijgen rechts van me, een bed waar ik vijf keer in pas onder me en een grote tv voor me. Ik heb San Francisco achter me gelaten en ben vandaag naar Los Angeles gevlogen voor een tussenstop op mijn weg naar de oostkust.

Gisterochtend (vrijdag) was mijn laatste dag op school en heb ik van Pedro mijn certificaat uitgereikt gekregen. Ik heb afgelopen dinsdag een examen gemaakt voor een hoger level, mijn huidige level was Upper Intermediate. Ik heb gisteren te horen gekregen dat ik dit examen heb gehaald en dus staat er nu Advanced op het certificaat dat mij is uitgereikt. Na de les ben ik met mijn klas iets gaan drinken bij de Coffee Bean & Tea Leaf tegenover mijn school, waar Gemini (Taiwan), Marta (Spanje) en ik afscheid hebben genomen van iedereen. Gemini en Marta verlaten San Francisco ook dit weekend. Onderweg naar huis koop ik bij de Safeway een grote taart en ik laat er ''Thank you'' op schrijven, zodat ik deze achter kan laten na mijn vertrek. De rest van de vrijdag ben ik voornamelijk bezig geweest met het inpakken van mijn koffers, wat veel tijd in beslag heeft genomen omdat ik op het laatste moment nog veel kleren heb moeten gewassen - dan heb ik gelukkig genoeg schone kleren voor het vervolg van mijn reis. Niet geheel onbelangrijk.

In de middag heb ik afscheid van Eileen genomen die gistermiddag is vertrokken voor een weekend weg. Ik ben niet goed in afscheid nemen dus hebben we elkaar ''tot de volgende keer!'' gezegd, welke zeker zal komen in de nabije toekomst! Ik heb in San Francisco een fantastische tijd gehad en heb me helemaal thuis gevoeld bij de Callahans. De Callahan-familie is een hele warme familie die me vanaf de eerste dag als lid van het gezin heeft opgenomen en altijd voor me klaar heeft gestaan. Vier weken zijn voorbij gevlogen, maar in de vier weken dat ik in San Francisco verbleef heb ik een hele fijne tijd gehad bij ze en ik zal ze zeker missen. De Callahans zal ik niet vergeten en we hebben elkaar beloofd contact te blijven houden. De volgende keer dat ik in de buurt ben ga ik niet weg voordat ik een paar dagen in San Francisco ben geweest.

Gisteravond heb ik gelukkig ook afscheid kunnen nemen van Mary, die de afgelopen week helaas niet thuis is geweest. Vorige week donderdag ging de telefoon midden in de nacht, maar niemand nam op. De dag erna heeft Mary haar voicemail afgeluisterd toen ze een bericht van Oregon's Police Department te horen kreeg. Haar broer (63) is vorige week dood in zijn huis aangetroffen, de krant lezend. Hij is waarschijnlijk komen te overlijden ten gevolge van een hartaanval. Mary heeft op vrijdag haar familie in Engeland moeten bellen met het nieuws en zij en dochter Ann Marie zijn diezelfde dag nog de auto ingestapt om naar Oregon te rijden, een 10-uur durende rit. Ze hebben de afgelopen week alles omtrent de crematie geregeld en het hele huis leeggehaald. Gelukkig waren ze gisteravond nog net op tijd terug in San Francisco om afscheid van mij te kunnen nemen - en ik heb een leuk t-shirt uit Oregon gekregen!

Vanochtend heb ik na heel veel gedag zeggen dan definitief afscheid moeten nemen van San Francisco. Na gisteravond gedag te hebben gezegd tegen Eileen, Alben en Michael, ben ik vanochtend door Alex en Mary uitgezwaaid. Om half 7 ging m'n wekker en heb ik me omgekleed, m'n laatste spullen ingepakt en me klaar gemaakt voor vertrek - dat was vervelend. Ik heb nog een paar minuten ongemakkelijk door het huis gelopen en voor de zekerheid gekeken of ik niets zou zijn vergeten, heb toen gedag gezegd en ben, zoals ik normaliter deed als ik 's ochtends naar school ging, de straat uitgelopen naar het dichtstbijzijnde MUNI-station. Op Powell station heb ik vervolgens de BART genomen die me in een klein half uurtje naar SFO airport bracht. Ik neem er de AirTrain naar de terminal van Virgin America, check mijn koffer in, ga door de security check en loop naar mijn terminal waar ik wacht totdat mijn vlucht naar Los Angeles vertrekt. Terwijl ik wacht denk ik terug aan de vier weken dat ik leefde in San Francisco. Ik kijk terug op een onvergetelijke periode: zóveel dingen gedaan, zóveel ervaringen rijker en zóveel mensen ontmoet. Het was een ervaring voor het leven en ik kan oprecht zeggen:

I left my heart in San Francisco

Om 10:10 is het tijd om te boarden, bij Virgin America is dat heel erg goed geregeld vind ik. Alles loopt vloeiend. Het vliegtuig zit helemaal vol, ook alle overhead lockers zitten helemaal vol en er wordt gevraagd om kleine tassen onder stoelen te verbergen. Dat het vliegtuig zo vol zit maakt niet veel uit voor me, want terwijl iedereen druk met zijn en/of haar tas(sen) in de weer is bewonder ik het vliegtuig. Het toestel is nieuw, heeft een blinkend interieur en beschikt over (bijna) alles wat een vliegtuig kan hebben. Ik kan met het scherm voor me zelfs TV kijken, Google Maps bekijken, chatten met andere passagiers en drank bestellen. 10 Minuten eerder dan gepland worden we van de gate weggeduwd en kort daarna gaan we de lucht in. Ik zie veel wolken over San Francisco, dat was te verwachten natuurlijk..

De vlucht duurt ongeveer een uur en gaat over vrij eentonig landschap (vanuit het vliegtuig dan), maar het interessantste stuk komt aan het einde als we Los Angeles naderen. Het uitzicht is adembenemend: huizen, huizen, huizen, huizen en nog meer huizen tot aan de horizon! Die horizon is niet zo ver weg als je zou denken, want door de grote hoeveelheid smog die over de stad hangt is het zicht niet perfect maar het is overduidelijk dat het formaat van deze stad voor mij ongekend is. Tussen de huizen door zie ik goed de brede en bekende freeways lopen, die volstaan met auto's. Ik kijk m'n ogen uit en sta versteld van de grootte van deze stad. Wow! Ik heb een klein deel van Los Angeles vanuit de lucht gezien en dat zag er al uit als een wereldstad op zich. Het maakt mij enthousiast om een volgende reis naar Los Angeles terug te keren om meer ervan te zien, want vandaag zal ik rondom het vliegveld blijven.

Na aankomst moet ik lang wachten op mijn koffer (ik lach als ik zie dat Virgin America er een groot label met ''HEAVY'' aan heeft gehangen), maar als hij uiteindelijk er is ben ik blij dat ik het vliegveld kan verlaten. Het ziet er maar als een rommeltje uit en is niets bijzonders, dus ik loop in een rechte lijn naar de shuttle bus die me naar mijn hotel brengt: het Hilton Los Angeles Airport. Ik heb 60 euro betaald voor een grote kamer in dit hotel, een goede deal naar mijn mening. Als ik incheck krijg ik te horen dat ik voor 8 euro een upgrade krijg naar een Tower room, dat doen we dan maar! Mij wordt een hele ruime en grote kamer op de 15e verdieping aangeboden met een bed waar ik vijf keer in pas en van waar ik een perfect uitzicht op de landings- en startbanen van LAX heb. Als gast in een Tower room krijg ik tevens toegang tot de Tower Lounge, waar ik gratis snacks, koffie/thee, cake, fruit, ontbijt en frisdrank krijg, en dat allemaal gratis en onbeperkt. Wat een verrassing!

''Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness.'' --- Mark Twain

Ik besluit niet de stad in te gaan maar in de buurt van het vliegveld te blijven. Ik skype met mijn ouders, zus Tara en buren Lia en Tjeu en lui als ik ben beslis ik om daarna een duik te nemen in het zwembad van het hotel, waar ik de rest van de middag met muziek in mijn oren geniet van de zon. Om 5 uur word ik wakker naast het zwembad en besluit ik een bus te nemen naar de In-N-Out Burger, niet ver van het hotel. In San Francisco was het een traditie om naar de In-N-Out Burger te gaan maar omdat ik gisteren mijn koffer in moest pakken zag ik geen mogelijkheid om mee te gaan met de groep, ik haal het in in Los Angeles want ik heb me laten zeggen dat de oostkust geen In-N-Out Burgers kent.

Morgen moet ik om 5 uur mijn bed uit zodat ik er zeker van kan zijn dat ik mijn vlucht haal. Om 9:15AM vlieg ik met American Airlines naar Washington Dulles Airport waar ik word opgehaald door David en Deborah Yaffe. Ik ben benieuwd en houd jullie op de hoogte! Ik vind het leuk jullie reacties te lezen.

Derk

Round trip across the ocean

Mijn lessen voor vandaag zijn afgelopen en ik heb alleen voor vanavond iets gepland. Vanavond ga ik iets drinken met klasgenoten uit Zwitserland en Korea die morgen verder gaan reizen en dus The City (The City is San Francisco, the city is New York) verlaten, tijd dus om jullie op de hoogte te brengen van alles wat nog komen gaat! Een korte planning voor jullie volgt, ondertussen drink ik een Grande Frappuccino Java Chip van de Starbucks.

Virgin America's populaire cabine

Mijn rondreis gaat dit weekend pas eigenlijk echt beginnen, want dan is het mijn beurt om The City te verlaten. De planning is om zaterdag naar Los Angeles te vliegen en daar voor één nacht te verblijven. Ik ben nu in de buurt van L.A. (''maar'' 600 kilometer) en ben benieuwd hoe die stad eruit ziet, vooral vanuit de lucht! De daling boven de stad schijnt spectaculaire uitzichten te geven, zie hier voor een voorproefje. Los Angeles kent een kleine 18 miljoen inwoners en is 84,490 vierkante kilometers groot. Als vliegtuigfanaat zag ik dit ook als de kans om te vliegen met Virgin America. Virgin America is een jonge San Franciscaanse luchtvaartmaatschappij die al heel wat prijzen in de wacht heeft gesleept voor o.a. ''best domestic airline'' en ''best travel innovatie''. Op de foto is hun moodlight-cabin te zien, waar tref je dit nog meer aan?

Afgelopen zondag bezocht ik de hippiewijk Haight Ashbury

San Francisco Police Department zet de straten af voor de SF Marathon

Lunchen in de Cheesecake Factory,
waar de salades gigantisch zijn

Ik blijf voor één dag in Los Angeles: aangezien ik geen auto kan huren kan ik eigenlijk geen kant op daar. Misschien dat ik het beroemde Venice Beach bezoek, de weersvoorspelling geven immers 35> graden celcius aan voor zaterdag - ik hoop dat mee terug te kunnen nemen naar Nederland te nemen! Aanstaande zondag vlieg ik vervolgens met American Airlines naar Washington D.C. waar ik voor drie nachten zal verblijven. In de vijf uur-durende vlucht vlieg ik het continent over van de Grote oceaan naar de Atlantische oceaan. Ik verblijf in DC, wat staat voor District of Columbia, bij David en Deborah Yaffe met wie ik in contact ben geraakt via Henry en Hanneke (vrienden van mijn ouders). David en Deborah komen me op Dulles airport ophalen en wonen in Arlington, VA - een perfecte locatie dicht bij het centrum!
Na de e-mailcorrespondenties kijk ik er naar uit om ze uiteindelijk te ontmoeten.

Een foto vanaf het bekende
Alamo Square met de beroemde
''Painted Ladies'' op de achtergrond

Drie dagen later, op woensdag 10 augustus, pak ik de trein naar New York. Ik kom op donderdag aan in New York want tussendoor overnacht ik in Philadelphia, waar ik tevens in één lange dag ga proberen om zoveel mogelijk van de stad te zien. Mijn reis sluit ik af met 6 nachten in the city. New York heeft meer energie en is een stuk groter dan San Francisco, ik ben benieuwd hoe groot het verschil straks echt gaat zijn als ik er na twee kleine jaren weer terug ben. Nu ik dit schrijf ben ik in gedachten alweer op Times Square en aan het lopen op Fifth Avenue. Ik heb vlak voor vertrek naar de USA thuis nog een dagtrip naar Boston geboekt vanuit New York. Op zondagavond 14 augustus vertrek ik per bus naar Boston waar ik in de ochtend aankom en vanwaar ik in de avond met jetBlue terug vlieg naar New York.

En die terugreis naar Nederland.. ik bespaar het mezelf om daar over te schrijven, maar ik ben weer thuis op donderdag 18 augustus.

Derk