“There may not be a Heaven, but there is a San Francisco"

Een soda (zo wordt frisdrank in Californië genoemd) links van me, vliegtuigen die landen en opstijgen rechts van me, een bed waar ik vijf keer in pas onder me en een grote tv voor me. Ik heb San Francisco achter me gelaten en ben vandaag naar Los Angeles gevlogen voor een tussenstop op mijn weg naar de oostkust.

Gisterochtend (vrijdag) was mijn laatste dag op school en heb ik van Pedro mijn certificaat uitgereikt gekregen. Ik heb afgelopen dinsdag een examen gemaakt voor een hoger level, mijn huidige level was Upper Intermediate. Ik heb gisteren te horen gekregen dat ik dit examen heb gehaald en dus staat er nu Advanced op het certificaat dat mij is uitgereikt. Na de les ben ik met mijn klas iets gaan drinken bij de Coffee Bean & Tea Leaf tegenover mijn school, waar Gemini (Taiwan), Marta (Spanje) en ik afscheid hebben genomen van iedereen. Gemini en Marta verlaten San Francisco ook dit weekend. Onderweg naar huis koop ik bij de Safeway een grote taart en ik laat er ''Thank you'' op schrijven, zodat ik deze achter kan laten na mijn vertrek. De rest van de vrijdag ben ik voornamelijk bezig geweest met het inpakken van mijn koffers, wat veel tijd in beslag heeft genomen omdat ik op het laatste moment nog veel kleren heb moeten gewassen - dan heb ik gelukkig genoeg schone kleren voor het vervolg van mijn reis. Niet geheel onbelangrijk.

In de middag heb ik afscheid van Eileen genomen die gistermiddag is vertrokken voor een weekend weg. Ik ben niet goed in afscheid nemen dus hebben we elkaar ''tot de volgende keer!'' gezegd, welke zeker zal komen in de nabije toekomst! Ik heb in San Francisco een fantastische tijd gehad en heb me helemaal thuis gevoeld bij de Callahans. De Callahan-familie is een hele warme familie die me vanaf de eerste dag als lid van het gezin heeft opgenomen en altijd voor me klaar heeft gestaan. Vier weken zijn voorbij gevlogen, maar in de vier weken dat ik in San Francisco verbleef heb ik een hele fijne tijd gehad bij ze en ik zal ze zeker missen. De Callahans zal ik niet vergeten en we hebben elkaar beloofd contact te blijven houden. De volgende keer dat ik in de buurt ben ga ik niet weg voordat ik een paar dagen in San Francisco ben geweest.

Gisteravond heb ik gelukkig ook afscheid kunnen nemen van Mary, die de afgelopen week helaas niet thuis is geweest. Vorige week donderdag ging de telefoon midden in de nacht, maar niemand nam op. De dag erna heeft Mary haar voicemail afgeluisterd toen ze een bericht van Oregon's Police Department te horen kreeg. Haar broer (63) is vorige week dood in zijn huis aangetroffen, de krant lezend. Hij is waarschijnlijk komen te overlijden ten gevolge van een hartaanval. Mary heeft op vrijdag haar familie in Engeland moeten bellen met het nieuws en zij en dochter Ann Marie zijn diezelfde dag nog de auto ingestapt om naar Oregon te rijden, een 10-uur durende rit. Ze hebben de afgelopen week alles omtrent de crematie geregeld en het hele huis leeggehaald. Gelukkig waren ze gisteravond nog net op tijd terug in San Francisco om afscheid van mij te kunnen nemen - en ik heb een leuk t-shirt uit Oregon gekregen!

Vanochtend heb ik na heel veel gedag zeggen dan definitief afscheid moeten nemen van San Francisco. Na gisteravond gedag te hebben gezegd tegen Eileen, Alben en Michael, ben ik vanochtend door Alex en Mary uitgezwaaid. Om half 7 ging m'n wekker en heb ik me omgekleed, m'n laatste spullen ingepakt en me klaar gemaakt voor vertrek - dat was vervelend. Ik heb nog een paar minuten ongemakkelijk door het huis gelopen en voor de zekerheid gekeken of ik niets zou zijn vergeten, heb toen gedag gezegd en ben, zoals ik normaliter deed als ik 's ochtends naar school ging, de straat uitgelopen naar het dichtstbijzijnde MUNI-station. Op Powell station heb ik vervolgens de BART genomen die me in een klein half uurtje naar SFO airport bracht. Ik neem er de AirTrain naar de terminal van Virgin America, check mijn koffer in, ga door de security check en loop naar mijn terminal waar ik wacht totdat mijn vlucht naar Los Angeles vertrekt. Terwijl ik wacht denk ik terug aan de vier weken dat ik leefde in San Francisco. Ik kijk terug op een onvergetelijke periode: zóveel dingen gedaan, zóveel ervaringen rijker en zóveel mensen ontmoet. Het was een ervaring voor het leven en ik kan oprecht zeggen:

I left my heart in San Francisco

Om 10:10 is het tijd om te boarden, bij Virgin America is dat heel erg goed geregeld vind ik. Alles loopt vloeiend. Het vliegtuig zit helemaal vol, ook alle overhead lockers zitten helemaal vol en er wordt gevraagd om kleine tassen onder stoelen te verbergen. Dat het vliegtuig zo vol zit maakt niet veel uit voor me, want terwijl iedereen druk met zijn en/of haar tas(sen) in de weer is bewonder ik het vliegtuig. Het toestel is nieuw, heeft een blinkend interieur en beschikt over (bijna) alles wat een vliegtuig kan hebben. Ik kan met het scherm voor me zelfs TV kijken, Google Maps bekijken, chatten met andere passagiers en drank bestellen. 10 Minuten eerder dan gepland worden we van de gate weggeduwd en kort daarna gaan we de lucht in. Ik zie veel wolken over San Francisco, dat was te verwachten natuurlijk..

De vlucht duurt ongeveer een uur en gaat over vrij eentonig landschap (vanuit het vliegtuig dan), maar het interessantste stuk komt aan het einde als we Los Angeles naderen. Het uitzicht is adembenemend: huizen, huizen, huizen, huizen en nog meer huizen tot aan de horizon! Die horizon is niet zo ver weg als je zou denken, want door de grote hoeveelheid smog die over de stad hangt is het zicht niet perfect maar het is overduidelijk dat het formaat van deze stad voor mij ongekend is. Tussen de huizen door zie ik goed de brede en bekende freeways lopen, die volstaan met auto's. Ik kijk m'n ogen uit en sta versteld van de grootte van deze stad. Wow! Ik heb een klein deel van Los Angeles vanuit de lucht gezien en dat zag er al uit als een wereldstad op zich. Het maakt mij enthousiast om een volgende reis naar Los Angeles terug te keren om meer ervan te zien, want vandaag zal ik rondom het vliegveld blijven.

Na aankomst moet ik lang wachten op mijn koffer (ik lach als ik zie dat Virgin America er een groot label met ''HEAVY'' aan heeft gehangen), maar als hij uiteindelijk er is ben ik blij dat ik het vliegveld kan verlaten. Het ziet er maar als een rommeltje uit en is niets bijzonders, dus ik loop in een rechte lijn naar de shuttle bus die me naar mijn hotel brengt: het Hilton Los Angeles Airport. Ik heb 60 euro betaald voor een grote kamer in dit hotel, een goede deal naar mijn mening. Als ik incheck krijg ik te horen dat ik voor 8 euro een upgrade krijg naar een Tower room, dat doen we dan maar! Mij wordt een hele ruime en grote kamer op de 15e verdieping aangeboden met een bed waar ik vijf keer in pas en van waar ik een perfect uitzicht op de landings- en startbanen van LAX heb. Als gast in een Tower room krijg ik tevens toegang tot de Tower Lounge, waar ik gratis snacks, koffie/thee, cake, fruit, ontbijt en frisdrank krijg, en dat allemaal gratis en onbeperkt. Wat een verrassing!

''Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness.'' --- Mark Twain

Ik besluit niet de stad in te gaan maar in de buurt van het vliegveld te blijven. Ik skype met mijn ouders, zus Tara en buren Lia en Tjeu en lui als ik ben beslis ik om daarna een duik te nemen in het zwembad van het hotel, waar ik de rest van de middag met muziek in mijn oren geniet van de zon. Om 5 uur word ik wakker naast het zwembad en besluit ik een bus te nemen naar de In-N-Out Burger, niet ver van het hotel. In San Francisco was het een traditie om naar de In-N-Out Burger te gaan maar omdat ik gisteren mijn koffer in moest pakken zag ik geen mogelijkheid om mee te gaan met de groep, ik haal het in in Los Angeles want ik heb me laten zeggen dat de oostkust geen In-N-Out Burgers kent.

Morgen moet ik om 5 uur mijn bed uit zodat ik er zeker van kan zijn dat ik mijn vlucht haal. Om 9:15AM vlieg ik met American Airlines naar Washington Dulles Airport waar ik word opgehaald door David en Deborah Yaffe. Ik ben benieuwd en houd jullie op de hoogte! Ik vind het leuk jullie reacties te lezen.

Derk

What about leaving the city again?

Heel erg moe, maar tevreden, start ik met het schrijven van een nieuwe blog. Ik heb al een paar dagen niets meer op het internet gezet, maar in die dagen heb ik wel veel gedaan dus er is veel bij te schrijven.

Ik kijk nog steeds terug op een zeer geslaagde treinreis naar Denver. Ik ben afgelopen maandagavond door United Airlines naar San Francisco gevlogen van waar ik de trein naar huis heb genomen. Op SFO (San Francisco Int'l Airport) landde ik 15 minuten later dan Robert-Jan en zijn gezin. Ik volgde hun blog over hun rondreis door het zuid-westen van de Verenigde Staten en Honolulu, en op hun terugreis landden ze 15 minuten eerder dan ik en wel aan de gate naast mijn gate. Helaas had ik geen internet en kon ik ze niet contacten, en hebben we elkaar dus misgelopen.. Jammer, helaas..
Gisteren heb ik voor m'n klas een presentatie gegeven over m'n reis naar Denver, en m'n klas zit er nu over te denken om over 2-3 weken misschien een treinreis te gaan maken in het weekend - wie weet. Deze presentatie gaf ik na het inleveren van een reisverslag in het Engels, ik vond onze normale schijfopdrachten niet zo interessant dus heb ik maar besloten een reisverslag te maken. M'n leraar, Pedro, vindt het verslag en de foto's waard om te laten publiceren en hij dringt er op aan om dat ook proberen te doen. Ik weet het nog niet maar zo'n compliment is altijd leuk natuurlijk!

Mijn leraar Pedro is een Puerto Ricaan die er een bijzonder leven op nahoudt, hij heeft er veel over verteld. Pedro groeide op in San Francisco in de hippie periode; hij had lang haar, rookte iedere dag wiet en was een zweverig type. Toen hij werd opgeroepen om te dienen in de Vietnam-oorlog weigerde hij, maar omdat hij het op school niet heel erg goed deed werd hij uiteindelijk toch verplicht naar Vietnam gestuurd om daar als medisch assistent te werken. Hij verwachtte in een kamp terecht te komen, maar eindigde in de helikopteres. Na zijn terugkomst in Amerika was hij het land zo zat, dat hij onaangekondigd naar Azie is vertrokken. Niemand wist van zijn vertrek, enkel een pater met wie hij regelmatig contact had en die kort na zijn vertrek overleed. Na 30 jaar, zonder contact met zijn familie die tevens niet wist waar hij was, is hij teruggekeerd naar San Francisco, waar hij zijn zus heeft gevonden en nu voor 18 maanden werkt voordat hij naar Indonesie gaat verhuizen.
Pedro vertelt in de les veel over de jaren 60-70 in San Francisco, welke doorslaggevend zijn geweest voor het bijzondere karakter van de stad. Ik heb nog nooit een stad gezien met zo'n aparte mentaliteit en geest als San Francisco, dit karakter zit niet alleen in het uiterlijk van de stad maar veel meer in haar bewoners. Het is de mentaliteit van de inwoners van deze stad die het zo'n bijzondere plek in de wereld maakt. Wanneer Pedro over de jaren 60-70 praat zitten wij allemaal zeer geboeid te luisteren. De rest van de tijd wil hij dat vooral wij aan het woord zijn en wij aan het werk zijn, maar hij doet helemaal niet moeilijk als wij iets anders in de les willen doen dan hij in gedachten had. Het is altijd gezellig tijdens de les en ondertussen leren we Engels - was het altijd maar zo gemakkelijk! Iedere week verandert de klas ook, vaak gaan er 2-3 studenten weg en komen er 2-3 nieuwe studenten bij. Een nadeel van een taalschool is dat mensen, wanneer je ze hebt leren kennen en met ze op bent getrokken, ze weer vertrekken en je weer afscheid moet nemen. Volgende week ben ik aan de beurt, ik zie dat niet zo zitten..

''If you're alive, you can't be bored in San Francisco. If you're not alive, San Francisco will bring you to life.'' --- William Saroyan

Na de les, die eindigt om 1pm, ben ik deze week weer vaak met klasgenoten de stad wezen verkennen en sinds kort hoort daar de In'n'out traditie bij: een bezoek aan de In'n'out. De foto zegt waarschijnlijk genoeg, en vergelijk de In'n'out alsjeblieft niet met de McDonalds of Burger King want die zijn van een heel ander niveau.

 Deze week heb ik ook de wereldberoemde univerisiteitscampus Berkeley bezocht met Alex. De campus ligt een 20-minuten treinrit van downtown San Francisco af en is veel groter dan ik had verwacht, en wat een plezier moet het zijn om daar te mogen leven. Berkeley zelf ziet er leuk en rustig uit en de treinreis er naartoe geeft leuke uitzichten, behalve dan het uitzicht op West-Oakland waar je bij voorkeur niet uitstapt. Tevens is het aan de andere kant van het water een stuk warmer en heeft het een goede verbinding met San Francisco - een mooie plek om te wonen dus.

Vandaag ben ik met Alex en Alben, mede-gastgezinstudenten, de stad uit gegaan per fiets. We zijn vroeg vertrokken om vanuit Haight Ashbury naar Sausolito te fietsen, een paar kilometer buiten de stad. De rit bracht ons over de Golden Gate Bridge naar Marin County, een schiereiland ten noorden van San Francisco. Het gebied is niet dicht-bevolkt en kent veel mooie natuur, het doet me een beetje aan Zuid-Frankrijk denken. In het toeristen-trekkende Sausolito zijn we gestopt om wat te eten, een Griekse salade en cappuccino voor mij, waarna we twee uur gefietst hebben om vervolgens Tiburon te bereiken. Het gebied ziet er heel erg goed uit en er staan schitterende huizen; je moet geld hebben om er te kunnen wonen. Tiburon zelf is klein en lijkt veel op een 'New England'-achtig havendorpje, volgensmij heeft m'n reisgids daar gelijk in.
Helaas mistten we in Tiburon de ferry terug naar San Francisco (althans: hij was vol en wij konden net niet meer mee) en hebben we er 1,5 uur gewacht op de volgende ferry. Dat was niet zo'n groot probleem want in de tussentijd hebben we er genoten van de zon! De ferry bracht ons uiteindelijk later dan gepland toch terug naar de stad vanwaar we naar de Sunset wilden fietsen. Gezien de heuvels bleek dat geen goed idee. In de metro werden we niet toegelaten met onze fietsen, waarna we uiteindelijk de bus hebben gepakt en zo'n 6 uur over de terugreis hebben gedaan - maar het was de fietsrit meer dan waard! We waren wel te laat in de stad om de fietsen terug te brengen, dus morgen mag ik vroeg m'n bed uit om dat als eerste te gaan doen.

Over een week verlaat ik San Francisco en vlieg naar Los Angeles (een stad waar San Franciscanen over het algemeen een grote hekel aan hebben, dat is wederzijds). Ik heb zin in de rest van mijn reis, maar ik vind het vreselijk om deze plek waar ik me nu net zo thuis voel te moeten verlaten. Dat zal weer een nadeel van reizen zijn: hoe meer je reist, hoe meer je mist.

Derk

Meer foto's zijn altijd te vinden op mijn facebook.